„Og þeir kusu Stefán, mann fullan af trú og heilögum anda“, Post. 6.5.
Þess er getið í Postulasögunum, að fyrsti kristni söfnuðurinn hafi fljótlega kosið 7 vel kynnta menn til að „þjóna fyrir borðum“. Af ummælum, er falla í sambandi við þetta val, skýrist hvert var verk þessara manna: „Þeir voru settir yfir“ hið stóra sameiginlega heimili frumsafnaðarins og skyldu gæta þess að þar ríkti andi Krists í úthlutun lífsþarfa. „Og þeir kusu Stefán, mann fullan af trú og heilögum anda.“ „Fullan af trú og heilögum anda.“ Fögur mannlýsing, svo fegri getur ekki. Hún segir þann, sem hún er höfð um, mikinn ágætismann, að ég er viss um að ekkert okkar vildi svo lýsa nema fáum þeirra, er við höfum mætt á lífsleiðinni. Kann jafnvel að vera, að mörgum okkar finnist, að þannig sé ef til vill hægt að lýsa, svo rétt sé, fáum afburðamönnum hinnar fyrstu kristni, en engum, sem okkar tímum tilheyrir. Og þó finn ég ei önnur orð er rétt lýsi Þorgerði Jónsdóttur, en einmitt þessi.
Hún var full af trú og heilögum anda. Þannig kynntist ég henni. Og ég veit að þeir, sem kynntust henni, kynntust henni allir á einn og sama veg, einmitt þannig.
Þorgerður sáluga giftist Snorra Þórðarsyni 11. október 1913 og stofnaði þá sitt heimili. Hún eignaðist með honum þrjú börn, sem nú eru, eins og við vitum, uppkomin og fylgja móður sinni til grafar í dag.
Ég kynntist Þorgerði og heimili hennar ekkert verulega fyrr en hún hafði misst mann sinn í hinu hörmulega slysi við Eiðið 16. desember 1924. En síðar kynntist ég henni mjög vel og átti, hin síðari ár, oft erindi á heimili hennar, eftir að hún var orðin forstöðukona „Kristilegs félags ungra kvenna“. Ég tala því hér af mínum kunnugleik og ég endurtek, ég finn ekki önnur orð er saman lýsi þessari ágætu konu en einmitt þessi, full af trú og heilögum anda.
Þannig var hún. Það var sama hvernig á stóð, hún var alltaf eins, full af trú til hins lifandi Drottins, sem hún hafði kjörið sinn drottin. Hvernig sem á stóð um málefnið, sem við unnum bæði, starfið fyrir ríki Guðs innan heilagrar kirkju hans á þessum stað, alltaf var hún full af trú. Engir augnablikserfiðleikar gátu lamað hana. Hún treysti Drottni og mætti örðugleikunum í sterkri trú til hans. Og væri rætt um einstaklinga í sambandi við störf fyrir guðsríki voru orð hennar öll fyllt velvild og kærleika. Svo voru öll hennar orð í annarra garð. Og stendur ekki skrifað „ávöxtur andans er kærleiki“? Full af trú og heilögum anda, svo var hún þessi látna kona.
Það var gott að koma á heimili hennar og ráðgast um starf fyrir guðsríki. Hér var tryggur, staðfastur vinur. Hér var heit innileg ást á Drottni Kristi og málefnum hans. Hér var hlýr hugur í garð mannanna, heill vilji að verða meðbræðrum til gagns. Full af trú og heilögum anda. Ég veit að miklu fleiri en ég hafa fengið þessa reynslu af húsmóður þessa heimilis og heimili hennar. Fleiri hafa heyrt hana hér tala máli Krists trúar og kærleika. Og aðrir mættu hinum sanna anda á annan hátt. Ég fékk skilaboð frá fátækri konu, hún bað mig að þakka þegar Þorgerður sáluga yrði jörðuð. Færa þakklæti frá sér, sér hefði Þorgerður svo oft gefið. Á götu stansaði mig önnur kona, hún var með sömu bæn, að þakka fyrir sig við kistu Þorgerðar. Hún hefði tekið [ólæsilegt orð] hennar þegar hún var veik og ástæður mjög erfiðar, hún hefði... já, það var ekki hægt að telja upp allt sem hún hafði gert fyrir hana. Þakklæti hennar þurfti, ef unnt var, að koma fram er Þorgerður væri kvödd látin. Og ég hafði ekki gengið götuna á enda þegar önnur kona kallaði á mig, hún þurfti að biðja mig að skila hjartans þakklæti sínu þegar Þorgerður í Steini yrði jörðuð, hún hefði verið sér svo góð. Talar þetta ekki sínu skýra máli um trú þessarar látnu konu, um trú hennar starfandi í kærleika? Full af trú og heilögum anda.
Þorgerður var framúrskarandi ráðdeildarsöm og dugleg kona. Atorkusöm starfskona, sem veitti heimili sínu forstöðu af hinum mesta myndarskap. En hún hafði opna hönd, var óvanalega fús til að styrkja góð málefni og meðbræður eftir fremsta megni. Þeir eru margir sem bera hlýjan þakkarhug til þessarar göfugu konu.
Og þó mest börnin hennar. Þeim unni hún mikið og fyrir þau lifði hún fyrst og fremst. Hún var frábær móðir. Hina undurblíðu, viðkvæmu móðurhjartans ást bar hún ríka í brjósti til barna sinna. Hún var þeim bernskuskjól. Hin ástríka móðir er annaðist börnin sín í sívakandi móðurkærleika. Hún vildi styðja börnin sín á allan hátt sem hún megnaði og átti ekki heitari ósk en þá að þau mættu verða nýtir menn og góðir. Og ég veit að mikið bað hún Guð þess, að þau mættu alltaf öll eiga það, sem var henni dýrmætast og hafði reynst henni allrablessunarríkast í lífinu, trúarsamfélagið við Drottin Jesú Krist. Vissulega er það heit ósk hvers manns, sem á trú á Krist, að barnið hans geti einnig ætíð sagt af eigin reynslu um frelsarann.
Hann yfir mér vakir á ævinnar braut
og aldrei hann þreytist sem ég.
Hann gengur við hlið mér í gleði og þraut
og gefur mér ljós á minn veg.
Þorgerður var góð móðir. Og börn hennar unnu mikið góðri móður. Ég veit þau sakna mjög sinnar frábæru móður. Þau syrgja sárt. En stríð hennar var orðið svo langt og strangt, að ég veit þau þakka líka fyrir að móðir þeirra hefir fengið lausn frá óbærilegum kvalabeði. Ég veit þau þakka Guði við móðurkistu að hann gaf þeim að njóta umsjár hennar og kærleiksríkrar leiðsagnar fram á þroskaár. Góð móðir, góð kristin móðir, betri gjöf getur lífið ekki gefið. Þið, sem Guð gaf slíka gjöf í þessari látnu móður, syrgið nú. En Guð hjálpar ykkur til að ávaxta frækornin, er hún lagði í sálir ykkar ungra. Vera jafnan trú frelsaranum, svo þið fáið aftur að sameinast elskaðri móður, sem nú er komin heim. Börn Þorgerðar sálugu kveðja elskaða móður látna með djúpu þakklæti fyrir hennar djúpu móðurást. Og tengdasonur kveður tengdamóður og dótturdóttir ömmu. Og systkini systur.
Þótt missir ástvina sé mestur, misstu fleiri mikið við lát Þorgerðar. Hér á þessu heimili átti Sigríður Guðmundsdóttir í fjölda mörg ár heima. Hún var Þorgerði mjög nátengd. Einnig hún kveður Þorgerði með innilegri þökk fyrir langan samferðatíma og allan kærleikann og umhyggjuna er Þorgerður sýndi henni. Við erum áreiðanlega mörg sem vildum þakka við þessa kistu. Við þökkum þér öll, látna kona, við öll, sem þú sýndir heilhuga vináttu og drengskap í allri framkomu meðan leiðir lágu saman á jörð.
Á heimilinu vil ég flytja þakkarmál látinnar konu til ástvina og vina. Hún sýndi hér kærleika og hann var goldinn með kærleika. Börnin hennar vildu vera góðri móður til gleði og sóma, góðri móður góð börn. Ég flyt börnum hennar þakkir móður fyrir kærleikann er þau báru til hennar og sýndu henni. Hún kveður elskuð börn sín, tengdason og dótturbarn. Hún kveður systkin. Hún kveður og þakkar konunni, sem vann lengst á heimili hennar, manninum er starfaði þar síðustu árin. Kveður og þakkar öllum nákomnum og vinum.
Í huga okkar geymist minning um góða konu. Við sem kynntumst henni urðum ríkari fyrir þau kynni. Trú okkar á mennina jókst við að kynnast þessari konu. Og þó fyrst trú okkar á Guð, mátt hans til að skapa úr okkur veikum göfuga menn, sanna, heila og sterka. Full af trú og heilögum anda. Svo kynntumst við henni.
Við söknum hennar mikið. Við getum ekki annað. En í sál okkar býr mitt í söknuði friður og gleði. Það hlýtur svo að vera, því með okkur býr sannfæringin: Hún er nú vissulega komin á áfangastað, heim til Drottins.
Fyrir hásæti frelsarans hljóma uppi í himninum pílagrímaljóð. Jafnvel hér niðri heyrum vér óma þann hinn himneska fagnaðaróð. Hér niðri var hún pílagrímur sem stefndi heim til Guðs. Á leiðinni lofaði hún og vitnaði um Guð fyrir okkur sem vildum vera á sömu ferð.
Nú fyrir hásæti frelsarans hljóma
uppi í himninum fagnaðarljóð
ljóð hins heimkomna.
En blessuð sé minning hennar á meðal vor.
Þorgerður, Drottinn blessi þig og varðveiti þig, Drottinn láti sína ásjónu lýsa yfir þig og sé þér náðugur, Drottinn upplyfti sínu augliti yfir þig og gefi þér frið. Amen.