Síðast, er ég skrifaði í Sóley [Fréttabréf kvenfélagsins Ársólar á Suðureyri], sagði ég lítillega frá Etonskólanum og ætla nú að bæta ofurlitlu þar við. Ég gat þess þá, að Eton-nemendur stunduðu mikið íþróttir. Þær íþróttir, sem ég sá þá oftast æfa, voru boltaleikur, sem „cricket“ er kallaður og svo róðrar. Mátti oft sjá þá róandi í örmjóum kappróðrarbátum eftir ánni Thames, en hún rennur þarna með fram Eton-þorpinu.
Einn dagur er haldinn mjög hátíðlegur í Eton, en það er 4. júní. Ekki veit ég í hvaða tilefni það er, en þann dag koma aðstandendur piltanna til Eton og er það eini dagurinn, sem skólapiltarnir mega gera það, sem þeim sýnist, án íhlutunar kennara. Þeir eru þá sem sagt á ábyrgð aðstandenda. Þennan dag mátti sjá mikið af fínu fólki og fínum bílum, en fína fólkið var hægt að athuga er „cricket“-keppni fór fram, því þangað safnaðist mannfjöldinn. Rétt fyrir dimmumót hófst svo kappróður. Bátarnir voru geymdir í bátaskýli við ána. Piltarnir, sem kappróðurinn þreyttu, báru bátana á öxlum sér út úr húsinu og settu á vatnið. Venjulega voru 8 á bát. Réru þeir svo bátunum þangað, sem keppnin átti að byrja, en þá stóðu þeir upp í bátnum, þangað til allir bátarnir voru komnir. En svo mjóir og valtir eru bátarnir, að ekki mátti nema einn standa upp í einu. Þegar svo merkið var gefið um að leggja af stað var afar spennandi að sjá strákana setjast. Ekki mátti heldur nema einn setjast í einu, en þó var um að gera, að bátsverjar væru fljótir að setjast og komast af stað. Maður var með öndina í hálsinum, að einhver bátanna færi á hvolf, svo litlu mátti muna. Ekki sá ég þó neinum hvolfa, þegar lagt var af stað, en þá er komið var framhjá marki, áttu þeir að standa upp aftur, meðan báturinn var á ferð og rétta árina upp. Man ég eftir einum, sem illa fór fyrir. Tveir voru staðnir upp í bátnum og sá þriðji, geysilangur og mjór, var að rétta úr sér, en "splash" --- hann á bólakaf í ána og tók þá hina með sér, því bátnum hvolfdi. Þetta þótti hin besta skemmtun að sjá ófarir strákanna, því engin hætta var á ferðum. Vélbátur var í nánd.
Útiskemmtuninni lauk með flugeldasýningum, dásamlega fallegum. Þar sem flugeldasýningarnar fóru fram, hagaði svo til, að dálítil aflíðandi brekka var á nokkuð löngu svæði að ánni Thames. Var þetta afgirtur staður og skólajörð. Maður varð að hafa aðgöngumiða til að komast þar að, en þá fengu kennarar og skólapiltar fyrir sig og sitt fólk. Hinum megin árinnar var bakkinn sléttur og skógi vaxinn. Á einum stað var rjóður nokkuð stórt. Þar sá maður í rökkrinu einhverja byggingu á árbakkanum.
Kl. 9 átti sýningin að byrja. Ekki var alveg orðið dimmt þá, og sér maður þarna koma svífandi yfir ánni alls konar kynjamyndir, svo sem fisk, rauðan, eftir því sem best varð séð. Og þarna kom grænn fugl og flugvélar og loftför í smækkaðri mynd. Ætlar þetta að setjast á ána? Nei, það heldur áfram upp. Nú heyrist hvellur, eins og tappi væri tekinn úr flösku. Myndin er horfin, en þá er bara komin önnur í staðinn á leið upp til að springa. Þarna koma svo margar, að ekki er hægt að fylgjast með þeim öllum. En nú er orðið dimmt. Allt í einu birtir. Raketta þýtur upp í loftið og myndar eldrák, sem birtir af. Önnur kemur á eftir, sem sendir frá sér marglitar stjörnur. Nokkur stund líður, og maður horfir hugfanginn á þessi margbreytilegu ljós, sem leiftra um loftið og komast svo hátt. En hvað er nú þetta? Er kviknað í byggingunni í rjóðrinu? Þar virðist allt standa í báli. Nei, sem betur fer. Þegar betur er að gáð,sést að þetta er mylla svona vel upplýst. Allt í einu fer mylluhjólið að snúast. Hjólið sést greinilega og sýnist það allt vera úr eldi. Þetta er fallegt. Þetta er vatnsmylla en ekki vindmylla. Hvar er þá vatnið, sem snýr hjólinu? Jú, nú kemur það. Hár foss sést allt í einu og steypist hann yfir hjólið og út í á. Maður þykist heyra fossniðinn, en fossinn er sindrandi eldur.
Þarna kom á eftir sólin, sem sendi geisla í allar áttir, en þeir duttu bara frá henni eftir stutta stund. Í heilan klukkutíma horfði maður á þetta í hrifningu og fannst sá klukkutími líða alltof fljótt. Þar með var útiskemmtuninni lokið og fólkið fór að tínast burt.