Séra Jóhannes Pálmason, fyrrv. sóknarprestur í Staðarprestakalli, er dáinn. Þrátt fyrir að hann hafi átt við nokkur veikindi að stríða síðustu árin, kom fráfall hans mér á óvart.

Ég átti því láni að fagna að þekkja séra Jóhannes og kynnast hans fjölbreyttu hæfileikum. Ég var sóknarbarn hans í Súgandafirði um 30 ára skeið. Hann gifti mig, skírði börnin mín, gifti sum þeirra og skírði nokkur barnabörnin. Séra Jóhannes var sá maður, sem alltaf var hægt að leita til, í sorg og gleði, og hann leysti vandann á farsælan hátt.

Mér er minnisstætt framlag séra Jóhannesar til félags- og menningarmála í Súgandafirði. Allar gamanvísurnar sem hann orti. Hljómlistaráhugi hans og æfingar í því sambandi. Starf hans í hinum ýmsu félögum byggðarlagsins. Sæti í hreppsnefnd Suðureyrarhrepps o.fl. Pretssetrið Staður er í um 4 km fjarlægð frá kauptúninu Suðureyri. Séra Jóhannes taldi það aldrei fyrirstöðu, að fara þessa leið, þótt á vetrum væri og allt á kafi í snjó. Það var ekki bara að setjast upp í bíl og aka af stað. Nei, það þurfti að fara gangandi og oft í myrkri og hríð. En hann vildi ekki bregðast sóknarbörnum sínum sem væntu hans til leiðbeiningarstarfa á Suðureyri. Ákveðin hafði verið æfing hjá kirkjukórnum. Það þurfti kannski að æfa kvartettinn eða gamanvísnasöngvarann, spila undir hjá leikflokknum, sem var að æfa Ævintýri á gönguför eða Skugga-Svein. Það brást heldur ekki að séra Jóhannes kom í tæka tíð. Hann vann líka hugi og hjörtu íbúanna í hreppnum og þeir fundu að hann vildi standa með þeim í blíðu og stríðu. Hann hvatti þá til starfa að menningarlegum verkefnum.

Séra Jóhannes var góður prestur og kennimaður. Framkoma hans var virðuleg og hófsöm. Hann flutti hugljúfar ræður og mér er í minni mörg kveðjustundin, þar sem hann kvaddi þann framliðna á látlausan og hjartnæman hátt, án hástemmdra orða eða athafna. Það var hlýja og innileiki yfir störfum hans.

Það er alltaf skarð fyrir skildi, þegar góðir samferðamenn hverfa úr hópnum. Vitanlega er söknuðurinn mestur hjá þeim, sem næstir standa. Ég votta ekkju séra Jóhannesar, frú Aðalheiði Snorradóttur, börnum og tengdabörnum, innilegar samúðarkveðjur mínar og fjölskyldu minnar. Eru þessar samúðarkveðjur einnig frá nokkrum vinum öðrum, sem þekktu séra Jóhannes og voru samtíða honum á starfsvettvanginum fyrir vestan. Biðjum við guð að styrkja Aðalheiði og venslafólk hennar.