Nú hverfur sól við segulskaut,
og signir geisli hæð og laut
en aftanskinið hverfur hljótt
það hefur boðið góða nótt.
(Magnús Gíslason)

Dagur er að kvöldi kominn, sólin er að hverfa bak við þokubakka við Snæfellsnesið.

Það hefur verið glaðasólskin í allan dag, bjartur og fagur dagur. Klukkan 1 1/2 var kveðjuathöfn í dómkirkjunni og var séra Jóhannes Pálmason jarðsettur í Fossvogskirkjugarði. Séra Þorbergur Kristjánsson prestur í Kópavogi (skólabróðir minn frá Núpi) jarðsöng. Hann minntist margs frá æviferli séra Jóhannesar og alls góðs.

Átta prestar hempuklæddir báru kistuna úr kirkjunni. Garðar Cortes söng einsöng. Biskup Íslands, séra Sigurbjörn Einarsson og frú, forsetinn, Kristján Eldjárn og frú voru meðal kirkjugesta. Forsetinn var skólabróðir hans frá Menntaskóla Akureyrar og skrifaði í minningargrein um hann hve afbragðsnámsmaður og mikil persóna hann hefði verið.

Séra Jóhannes fæddist 10. janúar 1914 í Kálfagerði - Saurbæjarhreppi í Eyjafirði. Foreldrar Pálmi og Kristín Sigfúsdóttir skáldkona. Hann varð stúdent frá M.A. 1936, lauk kennaraprófi 1939 en árið 1942 lauk hann cand.theol. prófi frá Háskóla Íslands, og þá veitt Staðarprestakall í Súgandafirði.

Hann kvæntist Aðalheiði Snorradóttur frá Vestmannaeyjum, sem var hans skæra stjarna alla tíð. Þau eignuðust fimm börn, en misstu Kristínu dóttur sína á barnsaldri. Börnin, sem lifa, heita: Snorri, kennari í Reykholti, Sigrún, kennari í Kópavogi, Pálmi, vinnur hjá sjónvarpinu, eru þau gift, og yngstur er Sigurður, í skóla. Einnig ólu þau upp Kristínu dótturdóttur sína. Þetta er allt myndarfólk og virðist ættarmót ganga í erfðir.

Hermann Guðmundsson skrifaði einnig minningargrein og minntist starfsáranna í Súgandafirði - og alls góðs. Einnig minntist hann erfiðra veikinda hans seinustu árin hérna sunnanlands. Hann minntist þess að kveðjan væri frá fjölskyldum og nokkrum vinum að vestan.

Séra Jóhannes gaf Súgfirðingum 30 bestu ár ævinnar og þökk skal fyrst og síðust sett á blað. Ég man hvað gleðin var mikil þegar séra Jóhannes sótti um embættið og flutti í fjörðinn með frú og son.

Þau fengu fljótt að heyra að 30 myndu árin verða þar. Ég held að María Egils og Veturliði Guðnason hafi haft orð á því. Þau voru bæði talin „forspá“.

Séra Jóhannes brást aldrei og vann hug og hjörtu allra aldurshópa, með ýmsum hætti. Ég minnist jarðarfararræðu um móður mína sem ekki bognaði í sínum erfiðleikum.

Já, séra Jóhannes kunni að stilla strengi - einnig strengi hljóðfæra. Hann var bæði tónskáld og skáld, þó hann flíkaði því ekki oft, en svo var hann kannski beðinn að yrkja brag fyrir félögin á staðnum: Barnaskemmtun, góu- eða þorrablót, sjómannadag o.fl. o.fl. og aldrei brást hann. Það þótti eitthvað vanta ef prestshjónin mættu ekki á mannamót og kórsöngur, kvartett, dúett eða gamanvísnasöngvari var ekki með hans undirspili og gerð.

Já, margs er að minnast.

Þótt vetur ríki enn, skal vinarfundur hér
samt varpa litlum geisla á þína slóð.
Við einhug þessa kvölds þér einlæg gleði ber
sitt endurskin af vorsins helgu glóð.
Þótt veröldin sé köld, þá vantar hér ei neitt
sem villtu hrjóstri gæti í draumalöndin breytt.
Í vitund þinni býr því von um betri heim
í vinafylgd skal stefnt að draumi þeim.

1953, þegar Ásgeir Ásgeirsson forseti kom í Súgandafjörð í opinbera heimsókn þá kvaddi séra Jóhannes forsetann á sýslumörkunum með kvæði.

Það kom líka oft fyrir, þegar hann var við kennslu og prófdómarastörf, að vísa varð til. Og mörg voru skeytin send með vísum. Þau eru geymd - en ekki gleymd.

Já, mörg voru prestsverkin. Árið 1943 gifti hann okkur hjónin, skírði, kenndi og fermdi öll okkar börn og jarðsöng son okkar.

Séra Jóhannes var fjölhæfur kennimaður, skáld, tónskáld og bókasafnari. Það kom fyrir að Súgfirðingar sýndu þeim hjónum virðingarvott.

Að lokinnni jarðarför var kirkjugestum boðið til erfidrykkju á heimili fjölskyldunnar á Auðbrekku 31 Kópavogi. Komu margir þangað og vottuðu fjölskyldunni samúð.